Gitgide trajedi olmuş rotası
Bu koskoca bi’ şehir, dolmuş kotası
Ve solmuş renkler içinde çiçekler
Bi’ gün de olsa mutlu kelebekler
Yüce Rabbi’m ne güzel de yaratmış
Bütün acısını kozasında bırakmış
Küçükken hepsini kıskanırdım
Ne değişti söyle’yim, hiçbi’ şey
Korkularını ufak ufak atıyorsun
Umutlarınla tek başına kalınca
Herkesi yavaş yavaş tanıyorsun
Pastadaki mum sayısı çoğalınca
Sözler hep aynı, yüzler değişiyor
Yarını düşün, ben o yoldan çıktım
İnsan neden hep aynı şeyi deniyor?
Konuşma, sus, bu oyundan bıktım
Bak, biri kollarımda uyuyup “Gitmem” diyordu, gitti
Biri “Can verip de ölsem bitmez” diyordu, bitti
Yüreğim ses etmez, inanır, sözler şerefsiz oldu
Bu yolun sonu yok, ne olur söz verme sen de, aşkım
Biri kollarımda uyuyup “Gitmem” diyordu, gitti
Biri “Can verip de ölsem bitmez” diyordu, bitti
Yüreğim ses etmez, inanır, sözler şerefsiz oldu
Bu yolun sonu yok, ne olur söz verme sen de, aşkım
İnadı bırak, sonucunu bilmelisin
Kısa cümlemin nefesleri dardır
Kalbimi kırma, zoru denemelisin
Her kilidin bir anahtarı vardır
Durgun, yorgun daha yolun yarısı
Geride kalan bi’kaç duvar yazısı
Umutsuz olmaz unutsa hayat da
Her şeye rağmen bu ölü ayakta
Boş vermek gerekiyor ya bazen
Gereksizce rap gündemindeyim
Yıllar geçsin içimdeki mahzen
Dibine çeken acıların demindeyim
Sözler ekledim, bekledim çok
Kimse gelmedi ve ben hep oradaydım
“Sensiz tek bir hayalim yok”
Diyenlerin hayali hiç olmadı, saydım
Bak, biri kollarımda uyuyup “Gitmem” diyordu, gitti
Biri “Can verip de ölsem bitmez” diyordu, bitti
Yüreğim ses etmez, inanır, sözler şerefsiz oldu
Bu yolun sonu yok, ne olur söz verme sen de, aşkım
Biri kollarımda uyuyup “Gitmem” diyordu, gitti
Biri “Can verip de ölsem bitmez” diyordu, bitti
Yüreğim ses etmez, inanır, sözler şerefsiz oldu
Bu yolun sonu yok, ne olur söz verme sen de, aşkım
